Vijftien jaar geleden kocht Lankman voor zijn tienjarige zoon een metaaldetector op de rommelmarkt. Aan zijn zoon was het echter niet besteed. Die kwam na een dag zoeken thuis met honderd flessendoppen, een gulden en een eeuwige tegenzin voor metaaldetectors. Pa mocht het piepende kreng mooi zelf houden. Die had er meer geluk mee. 'Bij de Spokeplas, nabij Noordwolde, vond ik een cent uit 1837. Ik dacht dat die munt kapitalen waard zou zijn. Dat bleek tegen te vallen, zeker nadat ik hem gepoetst had tot er niets meer op stond.'
Een paar dagen later vond Lankman toch iets kostbaars, zonder dat hij het wist. Want de oude 'deurknop' ? die hij bijna had weggesmeten, omdat hij zo prikte in zijn broekzak ?bleek een zeldzame lakzegelstempel te zijn. De stempel, die tussen 1811 en 1815 door een plaatselijke vredesrechter te Heerenveen was gebruikt, was uniek in Nederland. De onervaren goudzoeker verkocht zijn vondst. 'Waarschijnlijk voor veel te weinig,' denkt Lankman nu. Van het geld dat zijn eerste vondst opbracht, kocht hij een goede metaaldetector. De oude detector van de rommelmarkt hangt nu aan de muur. 'Gebruiken kun je het ding niet. Dat ik er ooit iets mee gevonden heb, is een groot wonder.' Zijn huidige detector~ is een stuk beter. Die heeft een zogenoemde discriminatieknop, waarmee waardeloze metalen genegeerd kunnen worden. Lankman: 'Dit is de enige hobby waarin je mag discrimineren.'
Als ik met een ring thuis kom, wil ik weten hoe oud die is, waar hij vandaan komt en van wie hij geweest is. Pas dan begint zo'n vondst echt te leven.' Gemiddeld drie keer in de week gaat Lankman eropuit. 's Zomers ~ als het graan, do aardappelen en de koeien op het land staan ? zoekt hij met een speciale detector meren af, waar veel gezwommen wordt. Of hij gaat met zijn vrouw een dagje naar het strand. De moderne strandjutters weten dan een aardige duit bij elkaar te graven. 'Op een goede dag vinden we wel 350 gulden aan kleingeld en sieraden. Daar gaan we dan lekker van uit eten.' In de herfst, de winter en het voorjaar gaat Lankman meestal alleen op pad. Hij is dan vooral op akkers te vinden. 'Er zijn dagen dat ik al zoekende wel dertig kilometer afleg.'
'Het huisvuil van de grote steden uit het westen werd vroeger vlak buiten die steden op een hoop gegooid. Na verloop van vele jaren leverde zo'n vuilnisbelt een soort supervruchtbare mest op. De meer welgestelde boeren uit het Noorden kochten die op, om over hun land te gooien. Op die manier is er van alles op hun akkers terecht gekomen.' Lankman speelde handig op die kennis in. 'Bij de bibliotheek hebben ze een kadastrale atlas van 1832. Dat is de eerste echt uitgebreide kaart van de streek. Alle huizen staan erop. Ervan uitgaande dat alleen welgestelde boeren het geld hadden om die vruchtbare grond uit het westen op te kopen, zoek ik op de kaarten naar grootgrondbezitters. Negen van de tien keer is het raak. Ik vind van alles op die akkers.'
